Jostiband 50 jaar

“Twee emmertjes water halen staat nog steeds op het repertoire” opent de Volkskrant op 29 augustus 2016 een artikel over de 50 jarige Jostiband. Gelukkig maar, want dit liedje met de prachtige kleuterdeun sluit naadloos aan bij de muzikale ontwikkelingsleeftijd van heel veel mensen met een verstandelijke beperking. Top, dat ook Coldplay en Armin van Buuren daaraan zijn toegevoegd. Immers: we houden niet allemaal van dezelfde muziek. En in een orkest speel je niet alleen wat je zelf leuk vindt, maar ook wat anderen en je publiek leuk vinden.

Nee, persoonlijk ben ik geen fan van de Jostiband. Ik ben wel hartstochtelijk fan van haar leden, om hun manier van mens zijn.
In zijn muzikale ontwikkeling is iedere mens uniek; de één houdt van zingen, de ander van het bespelen van een instrument. Er zijn heel veel instrumenten.
In de Jostiband vind ik geen enkele zanger en het instrumentarium bestaat uit toetsinstrumenten en slagwerk. Dat heeft uiteraard een reden. Mensen met het syndroom van Down zingen zelden zuiver. In de volksmond zegt men: ze kunnen niet zingen. Zoals de meesten mensen met Down het lezen van noten niet onder de knie krijgen. Voor het laatste is de kleurenmethode uitgevonden. Daarbij worden op de keyboards, staafinstrumenten of accordeontoetsen kleuren geplakt en de muzikanten spelen geen noten maar kleuren. Koper en strijk of houtblaasinstrumenten vallen daarmee af. En zingen dus. Nu accepteren de meeste mensen met Down een ander instrument, zeker als het met enthousiasme wordt aangereikt. En dat is nou net de kracht van werkers in de verstandelijke gehandicaptenzorg. Maar recht aan de persoon doet het natuurlijk niet.
Uit ervaring weet ik dat mensen met Down zuiver kunnen leren zingen en dat niet iedereen, maar wel velen ook trompet of ieder ander instrument kunnen leren bespelen als ze dat willen. Voorwaarde is wel dat je naast je professionaliteit als muziekdocent voor bijzondere mensen beschikt over net zoveel geduld en enthousiasme als de gemiddelde werker in de verstandelijk gehandicaptenzorg.

Als het de mens met down en de docent lukt op gehoor en niet op kleuren muziek te maken hoor je iets prachtigs: de ziel van de muzikant, op dezelfde wijze als je dat kunt horen bij iedere andere musicus.
Door een enkele solo in de Jostiband bespeur ik het wel eens, maar de Jostiband, hoe geweldig ook, loopt het risico zelf een beperking te worden. Er is zoveel meer mogelijk!’